"VERSOS E VICEVERSOS (Unha viaxe sensorial)", PRESENTACIÓN DO POEMARIO POR AN ALFAYA NA Feira do Libro de Vigo.

Inicio/INFORMACIÓN/Versos e aloumiños/"VERSOS E VICEVERSOS (Unha viaxe sensorial)", PRESENTACIÓN DO POEMARIO POR AN ALFAYA NA Feira do Libro de Vigo.

"VERSOS E VICEVERSOS (Unha viaxe sensorial)", PRESENTACIÓN DO POEMARIO POR AN ALFAYA NA Feira do Libro de Vigo.

An Alfaya, presentando “Versos e viceversos” na Feira do Libro de Vigo


Sempre me sentín moi preto da literatura de An Alfaya. Esa literatura intimista, de personaxes, moi traballada, que toca a conciencia do ser humano, fixo que eu me instalase como lector dunha muller con moita personalidade e que fai da literatura unha maneira de estar no mundo.
     De aí que, para presentar Versos e viceversos na Feira do Libro de Vigo, pensase nela, polo seu rigor literario, polo coñecemento das nosas obras e porque, non o vou agochar, é unha boa amiga.
     O texto é fermosísimo. Por iso, queremos que quede neste noso blog-revista, neste Versos e aloumiños que leva navegando ben tempo polo mar da literatura sen máis propósito que achegala  a esa lexión de fieis lectores que nos seguen a miúdo con entusiasmo.
     Gozádeo.



           

                  VERSOS E VICEVERSOS  (Unha viaxe sensorial)


                                                                                                An Alfaya

Antonio e Juan Carlos, Juan Carlos e Antonio, poetas de mar, lúa e vento, para o noso deleite e contento, e tamén Juan Ramón, artesán do lapis e da cor, que debuxa poemas sen palabras, mais con sentimento e moito amor, e aínda que está ausente, témolo moi presente nestes Versos e Viceversos, páxinas onde se xungue a beleza e a harmonía e todo transita con mansedume e sincronía.
Tres titáns pilotando o mesmo barco e sucando o mesmo mar, amparados pola frota KALANDRAKA,  rumbo a Illa Poesía. Moita vida e boa sorte nesta travesía, piratas e bucaneiros do verso libre, de rima asonante ou consonante, mais rimar aquí non é o importante!
Para vós, lectoras e lectores destes Versos e Viceversos, presento o seus universos:
Antonio e Juan Carlos, galego e andaluz, amigos de andainas, compañeiros de aventuras literarias, poetas das emocións, neste lenzo de papel  describen unha viaxe sensorial que pasa dende o ollo ata a orella, dende a lingua ata o nariz,  e acariñan coas mans  as follas dun máxico caderno de bitácora.      
                                               No meu caderno escribo
                                               agullas e dedais.
                                               Con elas coso versos;
                                               con eles mananciais.
                                               No meu caderno escribo
                                               borranchos asustados:
                                               pegadas e recordos
                                               de tempos xa pasados.
                                               …………………………….
                                               Sempre levo o meu caderno
                                               aberto de par en par
                                               para que escriba quen teña
                                               unha historia que contar.
                                               A chuvia escribe con pingas
                                               letras que non se ven,
                                               estralan cando se pousan
                                               e esborranchan o papel.                                                          
Poetas de sotavento e barlovento con  verbas que se quedan no padal, ofrecéndonos un cruceiro con recendo a sal. Navegando polas ondas de escuma entre algas e peixes de cores. Sorteando mareas e océanos. Escoitando o canto das sereas a través das buguinas.  Fitando o horizonte sentados na area das praias da súa infancia, ese territorio fecundo ancorado nos peiraos de cada un dos seus libros.
                                               Eu gardo no meu armario
                                               mares cheos de piratas,
                                               mares de veludo e seda
                                               que non se atopan nos mapas.
                                               ………………………………………
                                               Eu contaba xunto ao mar
                                               as buguinas de marfil.
                                               Era un mar de medianoite.
                                               Xa non era azul anil.
           
Poetas astronautas que espallan  as súas fantasías coa ollada posta na lúa e nas noites estreladas.
                                               Na casa daquel poeta,
                                               hai lupas e telescopios,
                                               estrelas e bolboretas.
                                               ………………………………
                                               Astronautas na barca
                                               mar a dentro soñaban
                                               conquistar a outra lúa
                                               reflectida na auga.          
Poetas coa ollada posta nos ceos sucados por bolboretas, vagalumes e paxaros ao compás da brisa mariña.                    
Se vas a un sitio
                                                                       arredado,
                                                           tráeme bicos
                                                                       de colores
                                                                       e os nomes
                                                                                              dos paxaros.
                                               Se vas a un sitio
                                                                       arredado,
                                                           trae bordadas
                                                           bolboretas
                                                                       que se perden
                                                                       polo alto.
                                              
Poetas que espertan as conciencias e nos fan reflexionar, porque dende a beleza nos conducen ata ese lugar escuro que nos invita a pensar:
                                               Non vou obedecer ás túas ordes,
                                               xeneral.
                                               Non quero seu afouto  por algo
                                               que non entendo,
                                               xeneral.
                                               Para xogar á guerra é preciso
                                               xogar en paz.
                                               Pois no medio da guerra,
                                               nin sequera xogar á paz
                                               é xogar.
Camiñemos da man da obra poética de Antonio e Juan Carlos, porque  Versos e Viceversos non é un traballo illado ás súas traxectorias literarias e vitais. Ambos os dous son poetas veteranos, con liñaxe, como os bos viños, que ao saborealos deixan un agradable pouso na boca e un recendo que evoca fascinantes sensacións.
     Juan Carlos, xa alá polo ano 2003 acadaba o prestixio Premio Lazarilloco poemario Poemamundi, onde fai unha reflexión sobre o paso do tempo e establece unha relación entre as diferentes culturas  do mundo e a poesía; logo, no 2015, obtén o Premio “Ciudad de Orihuela” pola súa obra infantil Mundinovi (El gran teatrillo del mundo), onde agroma a súa alma titiriteira; e recentemente, recibe o Premio de poesía infantil “Luna de Aire” polo libro de poemas, Muñeca de trapo y otros seres con cabeza y corazón, onde consegue dar vida aos bonecos recreando belas estampas da infancia.
Non deixemos de soñar con el gozando coa súa obra, que se estende a outros títulos escollidos. Xuntos  iremos da súa man:
Juan Carlos, cuéntame una y otra vez ese cuento… Cómo era?
                                                           Érase una…y otra vez
                                                           Un buzón de voces
                                                           que me susurran
                                                           Canciones y palabras de otro cantar,
                                                           Las palabras que se lleva el viento
                                                           en La alfombra mágica
                                                           de tu Poemamundi,
                                                           viajando peregrino
                                                           a un nuevo destino,
                                                           quizás Mundinovi,
                                                           El gran teatrillo del mundo,
                                                           o tal vez, La jaula de las fieras,
                                                           lo que tú me digas,
                                                           lo que tú prefieras,
                                                           porque Poeta eres tú,
                                                           volviendo a ser un niño
                                                           con tu Muñeca de trapo
                                                           y otros seres con cabeza y corazón,
                                                           Versos y Viceversos
                                                           que se tornan en canción.

     E nesta glosa, lembremos que Antonio, o poeta galego que mellor lle senta o sombreiro, no ano 2017 honrounos co Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil co fermoso libro Poemar o mar, luminoso e máxico, que ten aroma a salitre e forma parte da triloxía En la cuna del mar e Palabras do mar. Mais, se retrocedemos, xa nos dera unha alegría cando recibira no ano 1996 o Premio Merlín e o Pier Paolo Vergerio co lírico Na fogueira dos versos, avivándose nel o lume que mantén acesa a febre da poesía, afianzando a idea de que fitar o mundo a través dun espello poético é a mellor medicina para sandar as feridas, e compartir a súa paixón poética, especialmente coa infancia, convértese nun feliz agasallo para o seu fiel lectorado.
Por iso, Antonio, lévame onda ti                     
        Polo lugar do incerto
                                                           Nos mares diversos
                                                           Cara un lugar sen nome
                                                           Na fogueira dos teus versos
                                                           Ladrándolle á lúa.
                                                           E fálame En voz baixa
                                                           pois Tes bicos na voz
                                                           Cando caen as follas
                                                           Das catro estacións
                                                           acaneadas polos Ventos
                                                           que son o Retorno dos lamentos
                                                           Parolando coa vixencia
                                                           entre  Nenos e Aloumiños
                                                            tes A chave dos soños
                                                           para  Disfrutar escribindo
                                                           Lueiros de papel.
                                                           Cacarabín, Cacarabón,
                                                           O cabalo de cartón,
                                                           Fantasía en re maior,
                                                           noteu Caderno de fume,
                                                           Aire sonoro
                                                           para Poemar o mar
                                                           con Versos e Viceversos.
                                                                                  Parabéns aos dous.
                                                                                              


Source: Versos e Aloumiños

2019-07-12T10:09:00+00:00 12 / 07 / 2019|Versos e aloumiños|