"Poemas no Nadal", de Antonio García Teijeiro

Inicio/INFORMACIÓN/Versos e aloumiños/"Poemas no Nadal", de Antonio García Teijeiro

"Poemas no Nadal", de Antonio García Teijeiro

Tempo de Nadal. Luces que cegan. Miserias que se agochan.

Rebumbio. Ledicia (falsa ou real?). Reunións familiares. Apertas e emocións. Compras e gastos. Viaxes e reencontros. Bágoas e bailes. Ilusións  e compromisos. Risas sinceras e das outras.  Todo é branco en cadros, postais e películas. Comidas excesivas e cava. Desexos de paz, de amor, de saúde.
     No medio de todo, soan as panxoliñas. As de sempre e algunas outras, en inglés, en galego ou en castelán.
     Decidín facer unha aportación en Versos e aloumiños: agasallarvos uns poemas de Nadal, talvez algo diferentes. Uns teñen música; outros non. Pero quero compartilos e que sexades felices.
     Así que, se vos apetece, podedes lelos sen compromiso.
     Para todas e todos vós.
     Que a luz de Nadal vos deixe seguir pensando os que o facedes.
    

A LUZ DO NADAL
Os nenos camiñan
e xogan e brincan
na rúa calada
que cobren de risas.
 
E inventan trouleiros
palabras de neve
que borran as penas
que a terra non quere.
Cantigas e risas
veñen anunciar
que peta na porta
a luz do Nadal.
Un Nadal que amose
como vai a vida.
Un Nadal que cure
con paz as feridas.
Un Nadal
          que abrigue.
Un Nadal
          Turrón!
Un Nadal
        que acougue
Un Nadal
          Canción!
PINTAN AS VERBAS DE PAZ
Bailan as nenas douradas.
Pintan as verbas de PAZ.
Soñan e cantan e xogan
Quere que cale o Nadal.
Sonche todas ben distintas.
Pintan as verbas de PAZ.
Cartas escritas no vento
para que as lea o Nadal.
Soben e baixan das nubes.
Pintan as verbas de PAZ.
Rouban folerpas  no ceo.
Brincan collidas da man.
Saben que a dor mancha a Terra.
Pintan as verbas de PAZ.
Borran  disparos e berros.
Queren que fale o Nadal.
Queren tocar as estrelas.
Pintan as verbas de PAZ.
Queren que non molle a chuvia
E que non minta o Nadal.
PAPÁ  NOEL
E este vello,
                      quen vén sendo?
Non me soa,
                       nin o entendo.
Ten a barba
                      branca e longa.

Vaia traxe
                 de milonga!!!
E que fai
                 o vello aquí?
Quizais veña
                    de París.
Home, non,
                    non é así.
Ben, iso
                 diralo ti.
Tanto ten,
                 pouco me importa…
Cala,cala,
                anda na porta!
Carga
             cun saco moi grande?
Si, que o dobra
                         cara adiante.
Ten un gorro
                    cun pompón
e un bandullo
                       de lambón?
Leva un traxe
                        colorado
O Apalpador. Ilustr. de Leandro Lamas
e co cu
             non dá amañado?
Tantas cousas
                      eu non vexo
mais semella
                        algo tatexo.
Ah!  Xa sei,
                      ben sei quen é
   Non é mago
                    nin é rei.
El está
            no seu papel.
                                É Papá,
                                            Papá Noel!!!!
                  
     
                
CONSTRUÍNDO SOÑOS
Constrúen
              os nenos
              mil soños de azul,
                              de verde, de estrelas,
                              de pombas, de luz.
E non piden
                    lúas
                    nin ouro, nin prata.
                            Mais dóelles ver
                            persoas sen casa.

Rapazas, rapaces
                            collidos da man
                                son aspas  que xiran.
                                Muíños de paz!
Son aves que voan.
         Son  bicos no ceo.
                 Son ollos que buscan
                                                  sorrisos sinxelos.
Panxoliñas ledas
                               con sabor a mar.
Voces que acariñen
                                    despois do Nadal.
      
BEN UN DÍA E OUTRO MAL                         .
A ledicia de Nadal,
                   ben un día
                                     e outro mal.
Cando soan os tambores
                    Santa Claus
                                        queda sen cores.
E se soan as trompetas
                    cobre o ceo
                                          unha baeta.
Cando chegan os Reis Magos,
                   ti comezas,
                                         eu acabo.
O soldadiño de chumbo
                      cunha perna
                                            pisa o mundo.

E se quere ir a Belén
                       vai nun barco
                                               de papel.
Por aí anda un capitán
                                       nunha nube de verán
    e ten balas de algodón
                              na pistola de turrón.
Sobre as rúas
                     choven flores.
Cantan chuscos
                      reiseñores.
Mais tamén a chuvia anega
esperanzas que hai na terra.
E no tempo do Nadal
                               uns van ben
                                                  e algúns van mal.
Co que ocorre cada día
                              vai por barrios
                                                       a  alegría.
                    
TODOS A BELÉN
Todos a Belén.
Uns imos nun burro,
outros van no tren.

Din que nun portal
un neno naceu.
Vaia, que ocorrencia!
Polo que lle deu!
Unha bolboreta,
que non voa ben,
encarga un billete
para ir no tren.
Quere ver o neno
a bolboretiña
e quere pedirlle
ás de prata fina.
Mais dinlle que o neno

dorme nun presebe,
mentres fóra caen
folerpas de neve.
Ai, a bolboreta,
que non voa ben,
vai quedar na casa.
Non irá a Belén.
Cáenlle unhas bágoas,
cando marcha o tren.
Xa sabe que nunca
vai voar moi ben.
Dez e dez son vinte.
Dez por dez son cen.
Bela bolboreta,
voa ata o roibén.
HOUBO UN TEMPO DE NADAL

María ten unha tenda
de brancos soños bordados.
Xosé, que é un bo carpinteiro,
fai mobles para gardalos.
 
E o neno recorta bicos
de menta e doutros sabores.
E planta no seu xardín
apertas, chanzas e flores.
E xoga cos rapazolos
no medio e medio da praza.
Rapaces ben diferentes
que berran, brincan e danzan.
E móllanse, móllanse todos
baixo a chuvia agarimosa.
E  van de estrela en estrela
enchendo o ceo de rosas.
 
E  na tenda de María,
cando quedan sen bordados,
o neno e mais os amigos
secan os rostros mollados.
E Xosé bota un sorriso
do xeito máis natural.
E lembra que noutro tempo
se celebraba o Nadal.


SORRISOS DE CORES

En cada estrela,
                         un sorriso
                         de moitas, de moitas cores.
Sorrisos verdes
              vermellos
              amarelos
                            e de flores.
Sorrisos de mar azul,
              de lúa chea
                                 ou salgados.
Mais algúns
                  talvez baleiros;
      outros, de lume
                            ou calados.
Un sorriso en cada estrela
e raiolas nas olladas.
Cancións que aneguen a terra
de caricias desexadas.
En cada estrela, un sorriso.
Un sorriso universal
       de agarimo e de xustiza
                      sen carautas de Nadal.
                                                                           

                                                                                      ANTONIO  GARCÍA  TEIJEIRO
                        
                  
      
            
             
     

Source: Versos e Aloumiños

2018-12-18T11:24:00+00:00 18 / 12 / 2018|Versos e aloumiños|