Morrer no traballo

Morrer no traballo

Na película “12 anos de escravitude” de Steve McQueen,  hai unha escena especialmente brutal (das moitas que hai). Refírome ao momento no que, baixo do sol agotador do sur dos Estados Unidos, na plantación de algodón onde o pobre protagonista vive a súa traxedia (era un negro libre, pero foi secuestrado -no Norte, onde xa estaba abolida a escravitude- e vendido de novo ao Sur) de súpeto un dos homes escravos cae fulminado e morre pola calor. Os compañeiros non se atreven a atendelo porque o capataz, látego en man, está preto e non quere que ninguén deixe de traballar. É el quen se achega e caga en todo por perder un traballador (aos seus ollos, un animal) e agora vai ralentizarse a produción.

É unha historia de negros escravos dun tempo xa moi afastado.

Onte, en Almería, un traballador que asfaltaba unha carreteira en Morón, malia a alerta laranxa e con máis de 40 graos de temperatura (os sindicatos lembraron logo da traxedia que hai un acordo para o sector que prohibe traballar en semellantes condicións: ademais da temperatura, o asfalto esténdese a 170 graos!) morreu abatido por un golpe de calor.

Como na película, caeu fulminado.

Probablemente, a algún só lle preocupará, do que sucedeu, como vai afectar iso ao ritmo da obra, á produción, ao resultado final.

E iso que a escravitude, en teoría, xa foi abolida hai  moitos anos.

Source: A canción do náufrago

2017-07-14T13:47:10+00:00 14 / 07 / 2017|A Canción do Náufrago|