ESCAPARATE POÉTICO (CXX) Alberte Momán

Inicio/INFORMACIÓN/Versos e aloumiños/ESCAPARATE POÉTICO (CXX) Alberte Momán

ESCAPARATE POÉTICO (CXX) Alberte Momán

                                       ALBERTE MOMÁN  (Ferrol, 1976)


As claves da nosa comunicación
son triviais,
netamentes insuficientes.
Os nosos lugares común
son aqueles que outros profanaran

Alberte Momán  (Foto de Adrián Ferreiro)

para ti.
Eu só son o instrumento
que te reafirma na idea de ser,
malia todo.
Segura e distante, Maianca.
————————————————————
PÉNSOTE só en vran,
coas flores cubrindo as beiras dos camiños
e a luz do sol reflectíndose
nas mareas.
Non es máis ti,
senón a idea que procuro no meu cerebro.
Non penso en regresar,
tan só imaxino formas de manterte
ben dentro.

IV
Sucédense os volumes nos que non leo
máis que palabras soltas
en páxinas dispares.
Nesa incapacidade que me obsesiona
figuro para a normalidade
onde me condiciono
obstinándome nunha carreira
como sen saída.
V
Se algunha vez forzo ao amor
a amar a túa sen figura,
lembra recordarme que entre as tenaces
atópase o meu propio corpo magoado.
VI
Se servise para algo
queimaría os restos que de home
quedan en min,
suplindo os ocos que voan coas cinzas
con anacos do soño asolagado polas horas.
Presentación do libro en Vigo
Vístome
evitando verme reflectido no espello do cuarto,
nego a ficción da miña propia imaxe
interpretada.
Auséntome
en canto paso a man sobre os xenitais.
O presente non é máis que aquela fotografía
que aínda cremos representar.
Permanezo estático nos anos que por ti
non pasan,
eu son esoutra barbarie
que nego
lidando cos pasos e o seu avance.

(Do libro Tripas, editado por Belagua Ediciones y Comunicación, 2017)

Source: Versos e Aloumiños

2019-08-26T17:25:00+00:00 26 / 08 / 2019|Versos e aloumiños|