ESCAPARATE POÉTICO (CXIV) Tamara Andrés

Inicio/INFORMACIÓN/Versos e aloumiños/ESCAPARATE POÉTICO (CXIV) Tamara Andrés

ESCAPARATE POÉTICO (CXIV) Tamara Andrés

                                      TAMARA  ANDRÉS  (Combarro, 1992)


NON SEI construír barcos.
Tampouco recomponer
camiños que non sexan
o da perda.
Tamara Andrés (Foto, Faro de Vigo)

NON HAI  beleza nas mans
que modelan os corpos.
Porén, nós lembramos o debuxo
ao medrar e competimos no trazo
da mellor silueta para afirmar
unha identidade
quizais efémera.
Mais a arte da natureza
está por enriba de nós
e por iso nos destrúe.
Nós calamos
mentres continuamos
a debuxar.


O CORPO
INUNDO  as miñas mans
co cuspe agoirento que
o meu corpo exhuma.
Escoitade: o verdor esmorece,
e as luces agochan aflixidas a
claridade para non alumar
tanto desterro.
Eu espallo a miña segregación
sobre todos os mares, alongo o

corpo e deito as miñas costas
en todos eles.
Son corpo sobre negro:
o antídoto para fluír
arrastrando o apego
de todas as debacles.



O INVERNO
NON PROCURES  nestas liñas
palabras que non formen parte
da linguaxe común entre
auga,
merlo
e xemas
táctiles
e fráxiles.
O meu corpo dilúe
o seu sabor
na superficie
dese triángulo
sen contido.
Nunca puiden denominar
as miñas moitas cidades
porque fun continuo desterro,
mais agora, o teu nome
-doce inverno-
reclama
ser
único contexto.

Foto de Stella Nine


                                                  (Do libro Corpo de Antiochia, editado pola Editorial Galaxia, 2017)

Source: Versos e Aloumiños

2018-02-12T12:04:00+00:00 12 / 02 / 2018|Versos e aloumiños|