DARDO POÉTICO (LXII) "SOLEANDO", UN XOGO POÉTICO ENTRE AN ALFAYA E INMA DE BATLLE

Inicio/INFORMACIÓN/Versos e aloumiños/DARDO POÉTICO (LXII) "SOLEANDO", UN XOGO POÉTICO ENTRE AN ALFAYA E INMA DE BATLLE

DARDO POÉTICO (LXII) "SOLEANDO", UN XOGO POÉTICO ENTRE AN ALFAYA E INMA DE BATLLE

Presentei  “Soleando”, o poemario de An Alfaya, editado por Galaxia, e ilustrado por Inma de Batlle, nun xogo a dúas mans orixinal e con certo risco.
     Entre as dúas fixeron un pacto creativo que consistiu en que cada día a ilustradora debía enviar por whatsapp o debuxo dun sol, e antes de que caesen as doce da noite a escritora devolvería un poema pola mesma canle. Un proceso que foi idéntico en sentido inverso.
     Así naceu este “Soleando” que puxo un sol en cadansúa vida ao longo de mes e medio e que, segundo afirman An e Inma, resultou moi gratificante.
     Presenteino en Vigo, na libraría Librouro, no mes de outubro.
     O que dixen nese acto, podedes lelo deseguido.
     Foi un verdadeiro pracer.
Na presentación (1)



             “SOLEANDO”, UN XERUNDIO QUE NOS QUECE POR DENTRO


Gústanme as persoas que arriscan. Gústanme as persoas que propoñen e non dormen na comodidade.
E An Alfaya é unha desas persoas que sempre te sorprenden en cada obra súa que sae do prelo. É moi inquieta, transita por diversos camiños e é fiel a si mesma.
     Sempre lle dixen a An que tiña que publicar poesía. Que a leva dentro e que sería bo que a deixase saír da súa narrativa onde vive de maneira perpetua.
E, por fin, fíxoo. E xogou con Inma de Batlle dun xeito arriscado ao que eu lle dou moito valor.
    

Soleando é un libro que xoga co sol. Un libro que aluma e que brilla, porque os seus raios se funden coas palabras e crean un universo de luz e vida que precisamos.

     Desculpádeme se non trouxen as lentes de sol para gozar da brillantez destes debuxos e destes versos.
Malia estes días de chuvia, eu bronceeime cos raios que desprenden estes poemas, estas imaxes e sentín a súa dozura. Versos que, por certo, foxen das cadeas das formas e brillan ao seu aire polo ceo.
Nótaselles libres. Uns máis longos, outros curtos e todos coherentes.
E a rima?
Pois se riman, riman. Se non, non.
A autora utiliza a rima ao seu xeito e permite que os poemas ofrezan unha liberdade absoluta. Sábese dona dela.
Na presentación (2)

     E entre os debuxos de Inma e os versos de An crean unha atmosfera poética que adoza esta sociedade tola que non sabe cara a onde camiña.
Porque An, enchoupada de luz, vai tecendo uns poemas que se nutren do cotián.
     Nada nos resulta alleo a todo o que os raios do seu sol poético aluman.
     Hai frescura nestes poemas.
E o sol sérvelle á autora para crear un universo que é moi de seu para os que a lemos e os que a coñecemos.
Un sol que desexa, que foxe, que fita engaiolado polas pequenas cousas.
Un sol que debuxa fíos de luz de ouro fino.
Un sol que é unha flor e chega a ter frío.
Un sol que cae do ceo, que asoma cinsento, que se desanima e que se emociona cos agasallos da lúa.
Na presentación (3) An le un poema.

     E An desgústase ollando a xente que camiña coa ollada esquiva e sabe que a luz do sol pode cambiar sensacións.
Mesmo o sol é apaixonado e loce unha cor vermella de sangue.
E An cre na esperanza e como non pode ser astro, convértese en poeta para escribirlle rimas a ese sol que Inma lle agasalla. Ou que se agasallan.
A An gústalle ese sol que xorde despois da chuvia porque lle/nos dá vida.
     Hai humor nestes versos, hai cotidianeidade nestes poemas, hai conto nestes poemas, hai certa crítica neles – crítica para reflexionar – , hai xogo, hai natureza viva, hai dúbidas e ilusión.
E mesmo hai sombras que queren o sol.
E como dixen antes, hai esperanza neste Soleando, bicos para agasallar e hai maxia porque An pranta sementes de sol na súa horta poética e constrúe caixas de cristal onde garda os raios dese sol longo coma un río, fino como un fío.
     Sabe An que o sol é un tesouro que garda no máis dentro dela.
Un tesouro como é a poesía porque co sol, poetizador, nomea o innomeable e xoga a facer posible o imposible.
     Sol, debuxo e poesía para un poemario que non vai deixar endexamais de encher de ilusión as nosas vidas.

Na presentación (4)

                                                                                                                                       ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

Source: Versos e Aloumiños

2019-11-19T13:23:00+00:00 19 / 11 / 2019|Versos e aloumiños|