A contumacia do pasado

A contumacia do pasado

Demos de verán

Miguel Vázquez Friere

Edicións Xerais, Vigo, 2017, 292 páxinas.

 

O autor de Demos de verán, Miguel Vázquez Freire, é coñecido sobre todo polos seus traballos de didáctica da filosofía, así como polas súas publicacións para o lectorado infantil. Mais tamén para o público adulto ten publicado varias novelas. Demos de verán é a súa quinta achega no subxénero narrativo para esta clase de lectores. Unha peza narrativa, unha novela de intriga, mergullada na miña estima en abondosos e quizás excesivos compoñentes eruditos que empecen por veces unha lectura pracenteira.

Unha estrutura tripartita -un limiar e dúas partes- sérvelle ao autor para desenvolver unha trama sen dúbida interesante, na que entroncan nazismo, masonería, esoterismo e pedofilia. O comezo da historia data de xullo de 1962, mais xa no limiar, presenta o autor os dous principais protagonistas: Doroteo Acuña, un policía xubilado, un home sen amigos, agás Francisco Bouzón que vive en Roma desde hai seis anos. Desde a capital italiana recibe o ex policía unhas enigmáticas postais con estrañas mensaxes e carta dunha monxa na que lle comunica que o seu amigo está en perigo. A seguir, a acción retrocede ata 1962. Doroteo Acuña e Francisco Bouzón coinciden nunha praia do concello de Corne para investigar, o primeiro como policía e o segundo como enviado especial dun xornal galego, o afogamento dun rapaz de doce anos que participaba nun campamento da OJE, no que tamén estaba presente ou interviña dalgún xeito Radia Ludescu, un profesor romanés refuxiado en España, e protexido pola Falanxe, así como o cego Luís Ruzo e Paco, un falanxista invertido. Hai xente importante interesada en despachar o asunto como un simple accidente, mais a rumoroloxía vilega atribuía o falecemento violento do rapaz á condición de “mago” do romanés e a certas prácticas que agochaban no fondo abusos sexuais.

Os principais personaxes atópanse en Roma corenta anos despois, e será Doroteo Acuña o encargado de descubrir, coa axuda dunha peculiar monxa motorizada, a arañeira que tecían Radia Ludescu, os seus adeptos galegos e outros membros da sociedade italiana, e que aclaraban a morte do adolescente arquivada como accidente e outros falecementos. O relato deriva entón, nun ambiente contextual de intrigas políticas, satanismo, anticristos, amalgama entre fascismo, masonería e gnosticismo, cara a un mundo de intriga do que forman parte conxuros masónicos, con vítimas que semellan morrer soas, crenzas no poder dos número, seitas como a do Círculo da Luz e os Cabaleiros do Absoluto, códigos esotéricos, encontro dun papiro que cambiaba o texto bíblico canónico. O vello ex policía pensa que naquel envurullo podía estar a chave para desenguedellar a vella historia do neno afogado. É a contumacia do pasado que sempre retorna. Todo se resumía no amor dun vello por un neno, con sexo pedófilo adobiado “con especiados prebes de altas misións espirituais”.

 

 

Miguel Vázquez Freire

O autor tematiza unha historia interesante que reflicte o poder da Falanxe  no tardofranquismo e achéganos unha ficción de verdadeira intriga, relatada con estilo claro e preciso, alleo a luxos e amavías verbais. Unha novela lastrada, ao meu ver, pola abundancia de secuencias demasiado eruditas, poño por caso o relato dos símbolos do dragón e da serpe. Seméllame así mesmo dificilmente sufrible o longo parrafeo do primeiro epílogo: a confesión do cego que soamente ao final confirma a pista da rede pedófila camuflada de esoterismo.

(Texto publicado no xornal Faro de Vigo o día 5 de outubro de 2017)

Source: NOVENOITES

2017-10-05T17:23:40+00:00 05 / 10 / 2017|Novenoites|